Pierwsze 2 rozdziały czyta się dosyć topornie, ciężko się skupić, nie do końca wiadomo, w jakim kierunku zmierza powieść. Natomiast od momentu ‘zamiany’ sobowtórów, książka robi się wciągająca. W sumie trudno wytłumaczyć, dlaczego, ponieważ dopiero pod koniec dochodzi do nieco sensacyjnego zwrotu akcji, natomiast książka napisana jest bardzo zręcznie, pisarka ma lekkie pióro, historia rodziny jest całkiem wciągająca.

3 historie, które łączą pszczoły i ‘coś jeszcze’ (nie Bede mówić co). W ostatnich latach podkreśla się, jak ważne dla naszej planet są pszczoły i jak realne jest zagrożenie, ze w nieodległej przyszłości już ich nie będzie, a co za tym idzie, nastąpi koniec planety jaką znamy. • Być może część opowiadająca o przyszłości nie jest dostatecznie drastyczna (wydaje się, ze o ile życie na Ziemi stało się ‘inne’, o tyle nie ma mowy o apokalipsie), lecz i tak daje do myślenia. • Ogólnie książkę czyta się płynnie, jest napisana przystępnym językiem, postacie są wiarygodne.

Nie jest to horror w klasycznym rozumieniu gatunku – nie ma tu wampirów, wilkołaków ani innych potworów, jedynie ludzie. Szczerze mówiąc czytając tę powiesz czułam lekką irytację, na postacie w książce i na ich postawę, na ogólną milczącą zgodę na tortury albo wręcz na chęć uczestnictwa w tym prześladowaniu. Wydawało mi się to nieco absurdalne, historia która nie mogłaby się przytrafić naprawdę, bo główna ‘dręczycielka’ nie wydaje się realna. Dopiero w posłowiu autor wspomina, ze inspiracją była podobno prawdziwa historia, dosyć podobna do tej książkowej. O ile w trakcie czytania czekałam, zęby historia się już skończyła, bo denerwowała mnie pasywność sąsiadów, po posłowiu zrozumiałam, czemu tak naprawdę jest to straszna książka – bo może być prawdą.

Interesująca historia, lekkie pióro, kilka być może niezbyt zrozumiałych dla Europejczyków wątków (m.in. 'hobby' kolegi głównego bohatera). Fani filmu mogą byc jednak nieco rozczarowani...

Intrygująca powieść, oryginalna forma narracji, zaskakujące zakończenie. Ale nie dla każdego.