Ostrzegam przed tą książką. Z pozoru to taka fajna, eko-historyjka z wartościami, o tym, że nie wolno śmiecić w lesie, napisana fajnym językiem, intrygująca, przyjemnie się czyta itp. Tyle, że jest tam kilka niepokojących wątków... Główna bohaterka ma 9 lat, zapisuje się na kółko leśne, prowadzone przez Pana Leśniczego, w ramach którego zajęcia są w szkole, ale też w weekendy w leśniczówce. Dzie­więc­iole­tnia­ dziewczynka jeździ więc sama do lasu spotykać się z jakimś mężczyzną, niby razem z innymi dziećmi i niby jest to funkcjonariusz publiczny, więc uznajmy, że tu niepotrzebnie się czepiam, ale co istotniejsze: • a) w okolicy lasu, w najbardziej zaniedbanej części osiedla ogródków działkowych pomieszkuje podejrzanie wyglądający mężczyzna o pseudonimie Wiking. Krążą plotki, że jest bezdomnym albo przestępcą. Dziewczynka opowiada o tym rodzicom i nie pada z ich ust żadne ostrzeżenie typu "Nie kręć się sama po lesie", a raczej "Haha, wątpię, żeby on był niebezpieczny" • b) Jako, że dzieci podejrzewają Wikinga o podrzucanie śmieci do lasu, główna bohaterka nie informując nikogo, dokąd się wybiera, jedzie sama późnym popołudniem na wspomniane zapuszczone działki, żeby zabawić się w detektywa • c) W czasie tych oględzin zostaje przyłapana przez Wikinga, jest wyraźnie napisane, że mężczyzna wygląda groźnie, a jednak ostatecznie zaprasza dziewczynkę do swojego domu, a ona wchodzi, jest jeszcze jakieś miałkie zdanie, że sama nie wie, dlaczego weszła, a nie uciekła, dom jest opisany jako ciemny i ponury, a jednak ostatecznie okazuje się, że to podejrzanie wyglądający zielarz o złotym sercu, który leczy małe zwierzątka 🤦🏼‍♀️🤦🏼‍♀️🤦🏼‍♀️ • Dziewczynka nie dostaje żadnej reprymendy za powyższe zachowanie, w książce nie ma ani słowa na temat tego, że takie samotne wyjazdy i zbytnie ufanie nieznajomym może narazić dziecko na nieb­ezpi­ecze­ństw­o. • Uważam, że jest to jest normalizowanie niebezpiecznych zachowań 🤦🏼‍♀️ Bardzo szkodliwe. Tyle się tłucze dzieciom do głowy, żeby nie rozmawiały z nieznajomymi, nie chodziły same w podejrzane miejsca, a już broń Boże nie wchodziły same do mieszkań obcych, a tu nagle książka, która promuje coś dokładnie odwrotnego 🤦🏼‍♀️ • Dodam, że czytałyśmy inne części z tej serii i w nich wszystko wydawało się ok, a przynajmniej nie rzuciły mi się w oczy tak niepokojące wątki jak tutaj.

„Dziady cz. II” to dramat napisany przez Adama Mickiewicza. Książka opowiada o dawnym zwyczaju zwanym Dziady, który odbywa się nocą w kaplicy. Ludzie spotykają się tam, aby przywołać duchy zmarłych. • Dziady prowadzi Guślarz. To on rozmawia z duchami i mówi, co trzeba zrobić, żeby im pomóc. W kaplicy znajdują się także inni ludzie, którzy biorą udział w tym zwyczaju. • Podczas Dziadów pojawiają się różne duchy, na przykład duchy dzieci, Widmo Złego Pana oraz Zosia. Każdy z duchów opowiada swoją historię i mówi, dlaczego nie może zaznać spokoju. • Najbardziej zapamiętałem pojawienie się duchów dzieci. Był to ważny moment w utworze i dobrze zapada w pamięć czytelnika. • Czytając ten utwór, można łatwo wyobrazić sobie to, co dzieje się w kaplicy. Opisy i dialogi pomagają zrozumieć przebieg wydarzeń i sprawiają, że tekst jest czytelny. • Podobało mi się, że w książce pojawia się dużo różnych postaci. Każda z nich jest inna i sprawia, że czytanie nie jest nudne. • Moim zdaniem „Dziady cz. II” to ciekawa lektura szkolna. Jest inna niż zwykłe książki i na pewno zapada w pamięć.

Rewelacyjna opowieść,bardzo poruszająca historia.Warto przeczytać.

Z jednej strony historia o pomaganiu innym, o zauważaniu, że komuś coś upadło, że komuś jest zimno, że ktoś nie ma miejsca, aby usiąść. Ale na końcówkę mam dużą niezgodę. Uwaga - spojler - myszka dostaje w prezencie kotka. Zapakowanego w pudełko. Nie, nie i jeszcze raz nie! Nie ma mojej zgody na normalizowanie sytuacji "zwierzątko jako prezent gwiazdkowy". Wiele zwierzęcych nieszczęść się stąd wzięło.

"Gdzie ci mężczyźni których nie poślubiłam" to lekka, spokojna i dobra lektura o relacjach międzyludzkich, ukrytych pragnieniach, wyborach, związkach, przyjaźni, miłości, i o tym, że nie warto wracać do przeszłości i zastanawiać się "co by było gdyby". Najlepiej żyć teraźniejszością i doceniać to, co się ma i cieszyć się z małych rzeczy. • Nie wiem czemu, ale miałam mały problem z tą książką. Niby ciekawa, ale kurcze, coś mi nie podeszła. Bardzo lubię książki pani Ani, i poprzednie które przeczytałam bardzo, ale to bardzo mi się podobały, ale według mnie ta była najsłabsza i niestety nie zachwyciła mnie aż tak. Były momenty ciekawe, były refleksyjne, ale były też nużące. Czyta się szybko, ale bez jakiś dużych emocji. • To jest tylko moje zdanie i nie musicie się z nim zgadzać. A jeśli chcecie przeczytać, to czytajcie. Na pewno wielu osobom się spodoba.